Τα τραγούδια

Κραταιά ως θάνατος αγάπη

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 2:07 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 8:15 μ.μ. ]

Ἄσμα Ἀσμάτων, 7, 7, 1 - 8, 7, 2

Τί ὡραιώθης καὶ τί ἡδύνθης,
ἀγάπη, ἐν τρυφαῖς σου;
τοῦτο μέγεθός σου ὡμοιώθη τῷ φοίνικι
καὶ οἱ μαστοί σου τοῖς βότρυσιν.
εἶπα ᾿Αναβήσομαι ἐν τῷ φοίνικι,
κρατήσω τῶν ὕψεων αὐτοῦ,
(...)

᾿Εγὼ τῷ ἀδελφιδῷ μου,
καὶ ἐπ' ἐμὲ ἡ ἐπιστροφὴ αὐτοῦ.
(...)
Εὐώνυμος αὐτοῦ ὑπὸ τὴν κεφαλήν μου,
καὶ ἡ δεξιὰ αὐτοῦ περιλήμψεταί με.

(...)
῾Υπὸ μῆλον ἐξήγειρά σε·
ἐκεῖ ὠδίνησέν σε ἡ μήτηρ σου,
ἐκεῖ ὠδίνησέν σε ἡ τεκοῦσά σου.

Θές με ὡς σφραγῖδα ἐπὶ τὴν καρδίαν σου,
ὡς σφραγῖδα ἐπὶ τὸν βραχίονά σου·
ὅτι κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη,
σκληρὸς ὡς ᾅδης ζῆλος·
περίπτερα αὐτῆς περίπτερα πυρός, φλόγες αὐτῆς·
ὕδωρ πολὺ οὐ δυνήσεται σβέσαι τὴν ἀγάπην,
καὶ ποταμοὶ οὐ συγκλύσουσιν αὐτήν.

Μετάφραση Χρήστος Σ. Γαρνάβος)

Πόσο ομόρφυνες και πόσο γλυκιά είσαι,
αγάπη, με τα χάδια σου!
Αυτή η υπέροχη κορμοστασιά σου·
μοιάζεις με το φοίνικα,
και τα στήθη σου με δύο τσαμπιά σταφύλια.

Είπα· θ’ ανέβω στο φοίνικα,
και στην κορφή του θα κτατηθώ·

Εγώ είμαι του αγαπημένου μου
κι ο πόθος του είναι προς εμένα.
Το αριστερό μου χέρι κάτω από το κεφάλι μου
και το δεξί μου θα με αγκαλιάσει.

Κάτω απ’ την μηλιά σε ξύπνησα·
εκεί που σε γέννησε η μητέρα σου,
εκεί που σε πόνεσε αυτή που σ’ έφερε στον κόσμο.

Βάλε με σαν σφραγίδα στην καρδιά σου,
σαν σφραγίδα στο μπράτσο σου,
επειδή είναι δυνατή σαν το θάνατο η αγάπη,
σκληρή σαν τον άδη η ζήλια
οι σπίθες της αγάπης είναι σπίθες
φωτιάς, φλόγες δικές της·

πολύ νερό δεν μπορεί να σβήσει την αγάπη,
και τα ποτάμια δεν μπορούν να την καταπνίξουν.

Πάθη από τον έρωτα

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 2:04 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:43 μ.μ. ]

Στίχοι: Γιώργος Χορτάτζης

Μοίρα κακή κι αντίδικη, τυραννισμένη μοίρα,
Ποια πάθη από τον Έρωτα, ποιές πίκρες δεν επήρα;

Στη δούλεψι κι εις τις καημούς μικρή περίσσια εμπήκα
τς αγάπης, κι όλα τα κακάκι οι παιδωμές μ'ευρήκα
μόνια μου με τον Έρωτα πάσ'ώραν επολέμου,
και κανενός δεν έδειχνα τα πάθη μου ποτέ μου.

Μα κείνος μάστορας καλός γιατί ήτον του πολέμου,
Μέρα και νύκτα δυνατό πόλεμον έδιδέ μου,
Κι ώρες γλυκύς μου εφαίνετο, κι ώρες πικρύς περίσσια,
Κι ώρες στρατιώτης δυνατός, κι ώρες παιδάκιν ίσια.

Χίλια ακριβά τασσίματα μότασσε πάσα μέρα,
Και χίλια μόκτιζε όμορφα περβόλια στον αέρα.
Χίλιες ζουγράφιζε χαρές μέσα στο λογισμό μου
Και χίλιες έδειχν'ομορφιές πάντα των ομματιώ μου

Τόσον οπού μ'ενίκησε, και δούλη απόμεινά του
Και τσι καημένης μου καρδιάς την εξουσιά έδωκά του.


Έρωτα εσύ

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:46 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 8:24 μ.μ. ]


Στίχοι: Από τη «Μήδεια» του Ευριπίδη σε μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη  -Αφιερωμένο στην Κατίνα Παξινού

Έρωτα εσύ, με περισσή
όταν λαβώνεις δύναμη,
μηδ' όνομα καλό από σε
μηδ' αρετή μπορεί να βγει.

Μα μετρημένα αν πορευτεί
η Κύπριδα, άλλη σαν αυτή
θεά δεν έχει νοστιμιά.

Ω δέσποινά μου, απάνου μου
με το χρυσό δοξάρι σου
μη ρίξεις την αφεύγατη
σαγίτα, που 'χει την αιχμή
βαμμένη στην αποθυμιά.

Κέλομαί σε Γογγύλα

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:40 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:40 μ.μ. ]

Στίχοι: Σαπφώ

Κέλομαί σε Γογγύλα
πέφανθι λάβοισα μα
γλακτίναν, σέ δηύτε
πόθος τ [έαυτος] αμφιπόταται.

Τάν κάλαν, ά γαρ κατάγωγις
αύτα επτόαισ' ίδοισαν
έγω δέ χαίρω
καί γάρ αύτα δή
τόδε μέμφεταί σοι Κυπρογένηα.

[τας άραμαι τούτο τω βόλλομαι
Γογγύλα κατθάνην δ' ίμερός τις έχει με
και λωτίνοις δροσόεντας όχθοις

ίδην Αχερωντος] ([]:στο αρχαίο κείμενο αλλά όχι στο τραγούδι)

Το όνειρο

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:35 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:39 μ.μ. ]

Στίχοι: Διονύσιος Σολωμός

Άκου έν' όνειρο ψυχή μου
και της ομορφιάς θεά.
Μου εφαινότουν οπώς ήμουν
μετ' εσένα μία νυχτιά.

Σ' ένα ωραίο περιβολάκι
περπατούσαμε μαζί.
Όλα ελάμπανε τ' αστέρια
και τα κοίταζες εσύ.

Εγώ στόλεα: Πέστε, αστέρια,
είν' κανέν' από τ' εσάς,
που να λάμπει από 'κει απάνου
σαν τα μάτια της κυράς;

Πέστε αν είδετε ποτέ σας
σ' άλλη τέτοια ωραία μαλλιά,
τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι,
τέτοια αγγελική θωριά;

Εσύ έκαμες ετότες
γέλιο τόσο αγγελικό,
που μου φάνηκε πως είδα
ανοιχτό τον ουρανό.

Και παράμερα σ' επήρα
εισέ μια τριανταφυλλιά
κι έπεσά σου αγάλι αγάλι
στην ολόλευκη αγκαλιά.

Κάθε φίλημα ψυχή μου
όπου μόδινες γλυκά,
εξεφύτρωνε άλλο ρόδο
απ' την τριανταφυλλιά.

Όλη νύχτα εξεφυτρώσαν,
ως απούλαμψεν η αυγή,
που μας ηύρε και τους δυό μας
με την όψη μας χλομή.

Τούτο είν' τ' όνειρο ψυχή μου.
Τώρα στέκεται εις εσέ,
να το κάμεις ν' αληθέψει
και να θυμηθείς για με.

Πέρα στο θολό ποτάμι

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:31 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:37 μ.μ. ]


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Πέρα στο θολό ποτάμι
έσκυψε η νύχτα να λουστεί.
Έτσι και η όμορφη Μπελίσα
μ' ένα φιλί θα δροσιστεί.

Πάνω στο πέτρινο γεφύρι
κάθεται η νύχτα δροσερή.
Έτσι και η όμορφη Μπελίσα
στον κήπο θα τον καρτερεί.

Τα λιανοτράγουδα

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:27 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:36 μ.μ. ]

   
Παραδοσιακό

Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει
ένα που βγαίνει το πουρνό όταν γλυκοχαράζει.

Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει,
που στέκεις πάντα δροσερό, κι ανθείς και λουλουδίζεις.

Να ’χα το σύννεφ’ άλογο και τ’ άστρι χαλινάρι
το φεγγαράκι της αυγής να ’ρχόμουν κάθε βράδυ.
Αν μ’ αγαπάς κι είν’ όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω
κι όταν σε συλλογίζομαι, τρέμω κι αναστενάζω.

Τι να σου πω; Τι να μου πεις; Εσύ καλά γνωρίζεις
και την ψυχή και την καρδιά εσύ μου την ορίζεις.

Να ’χα το σύννεφ’ άλογο και τ’ άστρι χαλινάρι
το φεγγαράκι της αυγής να ’ρχόμουν κάθε βράδυ.
Αν μ’ αγαπάς κι είν’ όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

Εγώ είμ’ εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω,
καίγομαι, στάχτη γίνουμαι και πάλι ξανανιώνω.

Σαν είν’ η αγάπη μπιστική, παλιώνει, μηδέ λιώνει
ανθεί και δένει στην καρδιά και ξανακαινουργώνει.

Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι
χωρίς αγάπη δε βαστούν κόρη και παλικάρι.
Αν μ’ αγαπάς κι είν’ όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

Ποιος ειν' τρελός από έρωτα

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:23 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:34 μ.μ. ]

   
Στίχοι: Γιώργος Σαραντάρης

Ποιος είν' τρελός από έρωτα;
Ας κάνει λάκκους την αυγή.
Να πάμε εκεί να πιούμε
τη βροχή.

Μια που εμείς σε όποια
στέγη αράξουμε, σε όποια
αυλή, ο άνεμος χαλνάει
τον ουρανό, τα δέντρα.

Κι η στείρα γη
μέσα σε μας βουλιάζει.


Μέρες του 1903

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:18 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:32 μ.μ. ]

   
Στίχοι: Κωνσταντίνος Καβάφης

Δεν τα ηύρα πια ξανά - τα τόσο
γρήγορα χαμένα.... τα ποιητικά
τα μάτια, το χλομό το πρόσωπο
στο νύχτωμα του δρόμου.

Δε τα ηύρα πια τ' αποκτηθέντα
κατά τύχην όλως, που έτσι
εύκολα παραίτησα και που
κατόπι με αγωνία ήθελα.

Τα ποιητικά τα μάτια,
το χλομό το πρόσωπο,
τα χείλη εκείνα
δεν τα ηύρα πια.

Σ' αγαπώ

αναρτήθηκε στις 29 Αυγ 2010, 1:13 π.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 13 Σεπ 2010, 7:30 μ.μ. ]


Στίχοι: Μυρτιώτισσα

Σ' αγαπώ, δεν μπορώ
Τίποτ' άλλο να πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
Με λαχτάρα σκορπώ
Τον πολύφυλλο ανθό
Της ζωής μου

Τα δυο χέρια μου, να...
Στα προσφέρω δετά
Για να γείρεις γλυκά
Το κεφάλι

Κι η καρδιά μου σκιρτά
Κι όλη ζήλια ζητά
Να σου γίνει ως αυτά
Προσκεφάλι

Ω μελίσσι μου, πιες
Απ' αυτόν τις γλυκές
Τις αγνές ευωδιές
Της ψυχής μου!

Σ' αγαπώ τι μπορώ
Ακριβέ να σου πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο;

1-10 of 11