Ο μεγάλος δικτάτωρ-The Great Dictator (1940)

αναρτήθηκε στις 2 Ιουν 2010, 12:35 μ.μ. από το χρήστη Γιάννης Ανδριόπουλος   [ ενημερώθηκε 2 Ιουν 2010, 12:40 μ.μ. ]
Σκηνοθεσία, σενάριο: Τσάρλι Τσάπλιν Φωτογραφία: Ρόλι Τόθεροχ, Καρλ Στρους. Μοντάζ: Γουίλαρντ Νίκο Μουσική: Μέρεντιθ Γουίλσον Παίζουν: Τσάρλι Τσάπλιν, Πολέτ Γκοντάρ, Τζακ Όκι, Ρέτζιναλντ Γκάρντινερ, Χένρι Ντάνειλ, Μπίλι Γκίλμπερτ, Μορίς Μόσχοβιτς, Έμα Νταν Διάρκεια: 125’

Η πρώτη ομιλούσα και ηχητική ταινία του Τσάπλιν, δεκατρία χρόνια μετά την εισαγωγή του ήχου, είναι μια γενναία και ανελέητη πολιτική σάτιρα για την άνοδο του Χίτλερ και του Ναζισμού. Η ταινία απαγορεύτηκε από τους Χίτλερ, Μουσολίνι και Φράνκο ενώ ήταν υποψήφια για 5 όσκαρ. Σατιρίζοντας τον Χίτλερ, ο Τσάπλιν υποδύεται εδώ ένα διπλό ρόλο.
Αρχικά είναι ο Αντενόιντ Χίνκελ, ο μεγάλος δικτάτορας του τίτλου και δεσποτικός διοικητής της χώρας της Τομανίας και μετά είναι ένας αμνησιακός Εβραίος κουρέας που επιστρέφει ως ήρωας από τα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για να ανακαλύψει πως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το μαγαζάκι του αποτελεί μέρος ενός γκέτο στο οποίο προΐστανται κτηνώδεις λοκατζήδες του Χίνκελ ενώ ο ίδιος λόγω της εκπληκτικής ομοιότητας του με τον δικτάτορα βρίσκεται μπλεγμένος σε απίστευτες περιπέτειες. Σκηνές όπως αυτή που ο Τσάπλιν χορεύει μπαλέτο με την Υδρόγειο, του τουρτοπόλεμου ανάμεσα στον Χίνκελ και τον Μπεντσίνο Ναπαλόνι (δικτάτορα της Βακτηριδίας), της πύρινης ομιλίας του Χίνκελ που λιώνει τα μικρόφωνα ανήκουν στις πιο ανεξίτηλες στιγμές της κινηματογραφικής ιστορίας.

Εκτός από το άφθονο γέλιο, τη γνήσια συγκίνηση και τον ακραίο συναισθηματισμό που προσφέρουν στο θεατή, οι ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν παρουσιάζουν σήμερα μια εντυπωσιακή επικαιρότητα. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, της ανεξέλεγκτης τεχνολογικής ανάπτυξης και της ανοιχτής πολεμικής σύγκρουσης Δύσης – Ανατολής, η κοινωνική κριτική και τα πολιτικά μηνύματα που στέλνει ο κινηματογράφος του Τσάπλιν από τα χρόνια της αθωότητας μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά του σύγχρονου κόσμου, με έναν απαράμιλλο ουμανισμό. Ίσως γι’ αυτό, ο υπέροχος αυτός κλόουν παραμένει, ενενήντα χρόνια μετά τη γέννηση του Σαρλό, η μεγαλύτερη καλλιτεχνική ιδιοφυία του παγκόσμιου κινηματογράφου.


Comments